It begûn mei in boek dat ik net lêze koe.

Hoi, ik bin Dott. Foardat ik in ûntwikkelder bin, bin ik in lêzer.

Foar hast eltse probleem dêr't ik yn myn libben tsjinoan rûn, siet it antwurd al yn in boek. Dus ik lês in soad, hûndert oeren yn it jier, soms twahûndert.

En itselde barde hieltyd wer. Ik waard fereale op in boek dat noait nei myn memmetaal Sineesk oerset wie. Dus ik die wat eltse lêzer docht: ik wachte. Eltse pear moannen gong ik op syk nei in oersetting en kaam ik mei lege hannen werom. De measte boeken wurde noait oerset, en de gelokkige pear dogge der jierren oer om te kommen.

Dus ik naam de dreege wei, hoewol't "lucky" tichter by de wierheid stiet. Ik koe al genôch Ingelsk lêze om der troch te kommen. Mar genôch hat in priis: ik ha noait sa fluch yn it Ingelsk lêzen as yn myn eigen taal. In boek dat my in wike kostet yn it Sineesk kin folle langer duorje yn it Ingelsk. De doar gong iepen, mar de tagongspriis wie absurd. En ik wie ien fan de gelokkigen, mar nimmen soe in hiele taal leare moatte allinnich om in boek te lêzen dêr't er fan hâldt, alderminst no't AI oersetting, foar alle praktyske doelen, ta in oplost probleem makke hat.

Ik tink net dat de taal dêr't in boek yn skreaun is, beslisse moat wa't it lêze mei.

Dus ik boude BookTranslator. Jo jouwe it in boek yn in taal dy't jo net lêze kinne, en it jout jo it hiele ding werom yn ien dy't jo wol lêze kinne.

De technology wie der al; immen moast it allinnich mar bouwe. Ik boude it foar mysels, mar ik wie net de iennige dy't wachte.