Þetta byrjaði allt með bók sem ég gat ekki lesið.

Hæ, ég heiti Dott. Áður en ég er hugbúnaðarhönnuður er ég lesandi.

Við næstum öllum vandamálum sem ég hef rekist á í lífinu var svarið þegar til í bók. Þess vegna les ég mikið, hundrað klukkustundir á ári, stundum tvö hundruð.

Og sama sagan endurtók sig í sífellu. Ég heillaðist af bók sem hafði aldrei verið þýdd yfir á móðurmál mitt, kínversku. Þá gerði ég það sem sérhver lesandi gerir: ég beið. Á nokkurra mánaða fresti fór ég að leita að þýðingu og kom tómhentur til baka. Flestar bækur eru aldrei þýddar, og þær fáu heppnu taka mörg ár að berast.

Svo ég fór erfiðu leiðina, þótt "lucky" sé nær sannleikanum. Ég las ensku þegar nógu vel til að komast af. En nógu vel hefur sinn kostnað: ég hef aldrei lesið jafn hratt á ensku og ég geri á mínu eigin tungumáli. Bók sem tekur mig viku á kínversku getur tekið mun lengri tíma á ensku. Dyrnar opnuðust, en aðgangseyririnn var fáránlegur. Og ég var einn af þeim heppnu, en enginn ætti að þurfa að læra heilt tungumál bara til að lesa bók sem hann elskar, allra síst nú, þegar gervigreind hefur gert þýðingar, í öllum hagnýtum skilningi, að leystu vandamáli.

Ég tel að tungumálið sem bók var skrifuð á eigi ekki að ráða því hver fær að lesa hana.

Þess vegna smíðaði ég BookTranslator. Þú gefur því bók á tungumáli sem þú getur ekki lesið, og það skilar þér henni allri á tungumáli sem þú getur lesið.

Tæknin var þegar til staðar; einhver þurfti bara að smíða þetta. Ég smíðaði það fyrir mig, en ég var ekki sá eini sem beið.