Tað byrjaði við eini bók, sum eg ikki kundi lesa.

Hey, eg eiti Dott. Áðrenn eg eri ein menningarmaður, eri eg ein lesari.

Fyri næstan hvørt trupulleika, sum eg havi rent í í lívinum, var svarið longu at finna í einari bók. So eg lesi nógv, hundrað tímar um árið, stundum tvey hundrað.

Og tað sama hendi aftur og aftur. Eg fell fyri eini bók, sum ongantíð var umsett til mítt móðurmál, kinesiskt. So eg gjørdi tað, sum hvør lesari ger: eg bíðaði. Hvørja fáu mánaðirnar fór eg at leita eftir eini umseting og kom aftur við tómum hondum. Flestu bøkur verða ongantíð umsettar, og tær fáu heppnu taka ár at koma.

So eg tók tann harða vegin, hóast "lucky" er nærri sannleikanum. Eg lesti longu enskt væl nóg til at greiða meg. Men væl nóg hevur ein kostnað: eg havi ongantíð lisið so skjótt á enskum sum á mínum egna máli. Ein bók, sum tekur meg eina viku á kinesiskum, kann taka nógv longri á enskum. Hurðin opnaðist, men prísurin fyri atgongd var óhóskandi. Og eg var ein av teimum heppnu, men eingin átti at mátta læra eitt heilt mál bara fyri at lesa eina bók, sum tey elska, minst av øllum nú, tá ið KV hevur gjørt umseting, í roynd og veru, til eitt loyst trupulleika.

Eg haldi ikki, at málið, sum ein bók varð skrivað á, eigur at avgera, hvør fær loyvi at lesa hana.

So eg bygdi BookTranslator. Tú gevur tí eina bók á einum máli, sum tú ikki kanst lesa, og tað gevur tær aftur alla bókina á einum, sum tú kanst.

Tøknin var longu til; onkur mátti bara byggja hana. Eg bygdi hana fyri meg, men eg var ikki tann einasti, sum bíðaði.