Det byrja med ei bok eg ikkje kunne lesa.

Hei, eg heiter Dott. Før eg er utviklar, er eg lesar.

For nesten kvart problem eg har møtt i livet, låg svaret allereie i ei bok. Så eg les mykje, hundre timar i året, av og til to hundre.

Og det same skjedde om att og om att. Eg forelska meg i ei bok som aldri hadde vorte omsett til morsmålet mitt, kinesisk. Så eg gjorde det kvar lesar gjer: eg venta. Med nokre månaders mellomrom leitte eg etter ei omsetjing og kom tomhendt tilbake. Dei fleste bøker vert aldri omsette i det heile, og dei heldige få bruker år på å koma.

Så eg tok den vanskelege vegen ut, sjølv om "lucky" er nærare sanninga. Eg las allereie engelsk godt nok til å greia meg. Men godt nok har ein pris: eg har aldri lese så raskt på engelsk som på mitt eige språk. Ei bok som tek meg ei veke på kinesisk, kan ta mykje lengre tid på engelsk. Døra opna seg, men prisen for å koma inn var absurd. Og eg var ein av dei heldige, men ingen burde måtta læra eit heilt språk berre for å lesa ei bok dei er glade i, aller minst no, når KI har gjort omsetjing til, i praksis, eit løyst problem.

Eg meiner ikkje at språket ei bok vart skriven på skal avgjera kven som får lesa henne.

Så eg bygde BookTranslator. Du gir det ei bok på eit språk du ikkje kan lesa, og det gir deg heile boka tilbake på eit språk du kan.

Teknologien var der allereie; nokon måtte berre byggja det. Eg bygde det for meg sjølv, men eg var ikkje den einaste som venta.