Wszystko zaczęło się od książki, której nie mogłem przeczytać.

Cześć, jestem Dott. Zanim jestem programistą, jestem czytelnikiem.

Na niemal każdy problem, na jaki natknąłem się w życiu, odpowiedź już czekała w jakiejś książce. Więc czytam dużo, sto godzin rocznie, czasem dwieście.

I wciąż działo się to samo. Zakochiwałem się w książce, która nigdy nie została przetłumaczona na mój ojczysty język, chiński. Robiłem więc to, co robi każdy czytelnik: czekałem. Co kilka miesięcy szukałem tłumaczenia i wracałem z niczym. Większość książek nigdy nie zostaje przetłumaczona, a te nieliczne szczęśliwe czekają latami, zanim się pojawią.

Wybrałem więc trudniejszą drogę, choć "lucky" jest bliższe prawdy. Znałem już angielski na tyle dobrze, by sobie radzić. Ale „na tyle dobrze” ma swoją cenę: nigdy nie czytałem po angielsku tak szybko, jak w moim własnym języku. Książka, którą po chińsku pochłaniam w tydzień, po angielsku zajmuje mi znacznie dłużej. Drzwi się otworzyły, ale cena wstępu była absurdalna. I byłem jednym z tych szczęśliwców, ale nikt nie powinien uczyć się całego języka tylko po to, by przeczytać ukochaną książkę — najmniej dziś, gdy AI uczyniło z tłumaczenia, dla wszystkich praktycznych celów, problem rozwiązany.

Nie sądzę, by język, w którym napisano książkę, miał decydować o tym, kto może ją przeczytać.

Więc zbudowałem BookTranslator. Dajesz mu książkę w języku, którego nie umiesz przeczytać, a on oddaje ci ją całą w języku, który znasz.

Technologia już istniała; ktoś musiał ją tylko zbudować. Zbudowałem ją dla siebie, ale nie tylko ja czekałem.